Φόρτωση…

ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΧΕΙΟ ΑΡΘΡΩΝ

Εξουθένωση: Όταν το να είσαι πάντα δυνατός γίνεται εξαντλητικό

Evdoxia Stoupi, Inner Safety Healing

Τι συμβαίνει όταν έχεις περάσει τόσο καιρό κρατώντας τα πάντα όρθια, ώστε έχεις ξεχάσει πώς είναι να στηρίζεται κάποιος και σε εσένα;

«Είσαι τόσο δυνατή.»

«Εσύ πάντα τα καταφέρνεις.»

«Δεν ξέρω πώς τα προλαβαίνεις όλα.»

Ίσως έχεις ακούσει αυτές τις φράσεις τόσο συχνά, ώστε έχουν γίνει μέρος της ταυτότητάς σου.

Είσαι ο άνθρωπος που βρίσκει λύσεις.

Εκείνος που διατηρεί την ψυχραιμία του όταν όλοι οι άλλοι δυσκολεύονται.

Που θυμάται τα ραντεβού, προβλέπει τα προβλήματα, φροντίζει τους πάντες και με κάποιον τρόπο συνεχίζει.

Οι άλλοι θαυμάζουν τη δύναμή σου.

Βασίζονται σε αυτήν.

Και ίσως, κάπου στην πορεία, άρχισες να βασίζεσαι κι εσύ σε αυτήν.

Επειδή το να είσαι δυνατός είναι γνώριμο.

Το να είσαι ικανός σου προσφέρει ασφάλεια.

Το να σε χρειάζονται σου δίνει μια αίσθηση σκοπού.

Τι συμβαίνει όμως όταν εξαντλείσαι;

Όταν ξυπνάς κουρασμένος, ακόμη κι έπειτα από έναν ολόκληρο βραδινό ύπνο;

Όταν το παραμικρό αίτημα σου φαίνεται βουνό;

Όταν πράγματα που κάποτε απολάμβανες αρχίζουν να μοιάζουν με ακόμη μία υποχρέωση;

Και όταν κάποιος σε ρωτά πώς είσαι, χαμογελάς και απαντάς:

«Καλά είμαι. Απλώς λίγο κουρασμένος.»

Μερικές φορές, ο άνθρωπος που όλοι θεωρούν δυνατό είναι εκείνος που είχε τις λιγότερες ευκαιρίες να αφήσει κάτω όσα κουβαλά.

Όταν η δύναμη γίνεται ταυτότητα

Η δύναμη είναι μια πολύτιμη ποιότητα.

Μπορεί να μας βοηθήσει να αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, να ανακάμπτουμε μετά από αποτυχίες, να προστατεύουμε όσα έχουν σημασία και να στηρίζουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Για ορισμένους από εμάς, όμως, η δύναμη γίνεται κάτι περισσότερο από μια ποιότητα.

Γίνεται ρόλος.

Ο υπεύθυνος.

Ο ανεξάρτητος.

Εκείνος που πάντα τα καταφέρνει.

Ίσως έμαθες από μικρή ηλικία ότι το να είσαι ικανός και υπεύθυνος σου έφερνε αναγνώριση.

Ίσως η οικογένειά σου σε επαινούσε επειδή ήσουν ώριμος, λογικός ή ιδιαίτερα υπεύθυνος.

Μπορεί να ήσουν το παιδί που σπάνια ζητούσε κάτι.

Εκείνο που καταλάβαινε όταν οι μεγάλοι περνούσαν δύσκολα.

Που βοηθούσε, προσαρμοζόταν και προσπαθούσε να διευκολύνει τη ζωή όλων.

Ίσως μεγάλωσες και έγινες ένας ενήλικας που προσφέρει εύκολα υποστήριξη, αλλά δυσκολεύεται πολύ να τη δεχτεί.

Ένας άνθρωπος που μπορεί να οργανώνει ένα ολόκληρο σπίτι, να διαχειρίζεται μια απαιτητική δουλειά και να ακούει τα προβλήματα των άλλων, αλλά δυσκολεύεται να πει:

«Χρειάζομαι βοήθεια.»

Με τον καιρό, ο ρόλος του δυνατού ανθρώπου μπορεί να γίνει τόσο γνώριμος, ώστε η ξεκούραση, η εξάρτηση από κάποιον ή η αναγνώριση των ορίων σου να σου προκαλούν αμηχανία.

Μπορεί ακόμη και να αισθάνεσαι ενοχές όταν κάνεις κάτι απλώς επειδή το απολαμβάνεις.

Η εξάντληση που ξεπερνά την πολλή δουλειά

Συχνά συνδέουμε το burnout με τις ατελείωτες ώρες εργασίας, τις υπερβολικές απαιτήσεις και την έλλειψη επαρκούς ανάκαμψης.

Σύμφωνα με τον επίσημο ορισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, το burnout είναι ένα φαινόμενο που σχετίζεται με την εργασία και προκύπτει από χρόνιο εργασιακό στρες που δεν έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά. Χαρακτηρίζεται από εξάντληση, αυξημένη ψυχική απόσταση ή κυνισμό απέναντι στη δουλειά και μειωμένη επαγγελματική αποτελεσματικότητα.

Στην καθημερινή γλώσσα, όμως, χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο και για να περιγράψουμε τη βαθιά εξάντληση που μπορεί να συνοδεύει τη φροντίδα άλλων ανθρώπων, τις οικογενειακές ευθύνες ή το παρατεταμένο στρες έξω από την εργασία.

Αυτές οι εμπειρίες αξίζουν επίσης προσοχή, παρότι διαφέρουν από το επαγγελματικό burnout.

Ίσως αναγνωρίζεις κάποια από τα παρακάτω:

  • Αισθάνεσαι εξαντλημένος ακόμη κι όταν έχεις ξεκουραστεί.
  • Εκνευρίζεσαι πιο εύκολα από ό,τι συνήθως.
  • Δυσκολεύεσαι να συγκεντρωθείς ή να πάρεις αποφάσεις.
  • Αισθάνεσαι συναισθηματικά απομακρυσμένος από τους ανθρώπους που αγαπάς.
  • Έχεις χάσει τον ενθουσιασμό σου για δραστηριότητες που παλιότερα απολάμβανες.
  • Αντιμετωπίζεις πονοκεφάλους, μυϊκή ένταση ή διαταραχές ύπνου.
  • Αισθάνεσαι ότι ακόμη και απλά καθημερινά αιτήματα σε κατακλύζουν.
  • Πιστεύεις ότι πρέπει να συνεχίσεις επειδή όλοι βασίζονται σε εσένα.

Αυτά τα συμπτώματα μπορεί επίσης να σχετίζονται με προβλήματα υγείας, παρενέργειες φαρμάκων, δυσκολίες ύπνου, κατάθλιψη ή άλλες αιτίες.

Όταν η εξάντληση επιμένει, επιδεινώνεται ή επηρεάζει την καθημερινή ζωή, η αξιολόγηση από επαγγελματία υγείας μπορεί να βοηθήσει στην κατανόηση των πιθανών αιτιών.

Η διερεύνηση των συναισθηματικών μοτίβων που συνοδεύουν την εξάντληση μπορεί να είναι χρήσιμη παράλληλα με την κατάλληλη ιατρική φροντίδα.

Όταν το να σε χρειάζονται γίνεται τρόπος να αισθάνεσαι σημαντικός

Φαντάσου ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον όπου δέχεται περισσότερη προσοχή όταν είναι χρήσιμο.

Φροντίζει τα μικρότερα αδέλφια του.

Παρηγορεί έναν γονέα που είναι στενοχωρημένος.

Μαθαίνει να αντιλαμβάνεται την ένταση και να παρεμβαίνει πριν ξεσπάσει ένας καβγάς.

Ίσως ακούει:

«Είσαι τόσο ώριμος για την ηλικία σου.»

«Τι θα έκανα χωρίς εσένα;»

«Είσαι ο μόνος στον οποίο μπορώ να βασιστώ.»

Αυτά τα λόγια μπορεί να βιώνονται ως αναγνώριση.

Και ίσως πράγματι είναι.

Όμως το παιδί μπορεί επίσης να αρχίσει να καταλαβαίνει ότι το να είναι χρήσιμο παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της σύνδεσης με τους άλλους.

Μπορεί να αναπτύξει πεποιθήσεις όπως:

Οι δικές μου ανάγκες μπορούν να περιμένουν.

Πρέπει να κρατάω τα πάντα υπό έλεγχο.

Οι άλλοι βασίζονται σε εμένα.

Αν σταματήσω να βοηθάω, θα τους απογοητεύσω.

Σε ορισμένες οικογένειες, τα παιδιά αναλαμβάνουν συναισθηματικές ή πρακτικές ευθύνες που ξεπερνούν όσα είναι κατάλληλα για την ηλικία τους. Αυτό ονομάζεται μερικές φορές γονεοποίηση ή parentification.

Κάθε υπεύθυνο παιδί έχει τη δική του ιστορία, όπως και κάθε ενήλικας που πετυχαίνει πολλά. Η ανάληψη ευθυνών σε μικρή ηλικία αποτελεί μία πιθανή επιρροή ανάμεσα σε πολλές.

Για ορισμένους ανθρώπους, όμως, αυτές οι πρώιμες εμπειρίες μπορούν να διαμορφώσουν τη σχέση τους με τη δουλειά, την ξεκούραση, την επιτυχία και τις ανάγκες των άλλων.

Χρόνια αργότερα, μπορεί να συνεχίζουν να αισθάνονται υπεύθυνοι για όλους, ακόμη κι όταν κανείς δεν τους έχει ζητήσει ρητά να αναλάβουν αυτό το βάρος.

Όταν το να σε χρειάζονται έχει συνδεθεί με την αίσθηση της προσωπικής σου αξίας, το να κάνεις ένα βήμα πίσω μπορεί να μοιάζει σαν να χάνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου.

Η αόρατη δουλειά του ανθρώπου που τα σκέφτεται όλα

Ορισμένες ευθύνες είναι εύκολο να τις δούμε.

Προθεσμίες.

Συναντήσεις.

Μαγείρεμα.

Ψώνια.

Ραντεβού των παιδιών.

Φροντίδα ενός ηλικιωμένου γονέα.

Άλλες συμβαίνουν σχεδόν αποκλειστικά μέσα στο μυαλό μας.

Να θυμάσαι τι χρειάζεται ο καθένας.

Να παρατηρείς ποιος φαίνεται στενοχωρημένος.

Να προβλέπεις πιθανά προβλήματα.

Να σχεδιάζεις πώς θα αποφύγεις τις συγκρούσεις.

Να θυμάσαι όλες τις υποχρεώσεις.

Να σκέφτεσαι συνεχώς τι πρέπει να γίνει μετά.

Αυτή η αόρατη νοητική και συναισθηματική εργασία μπορεί να καταναλώνει τεράστια ποσότητα ενέργειας.

Κάθεσαι στο τέλος της ημέρας και αναρωτιέσαι γιατί είσαι τόσο κουρασμένος.

Άλλωστε, ίσως αισθάνεσαι ότι δεν έκανες κάτι ιδιαίτερα σπουδαίο.

Όμως η προσοχή σου εργαζόταν ασταμάτητα.

Οργάνωνες, παρακολουθούσες, θυμόσουν, προέβλεπες και ανταποκρινόσουν.

Και όταν αυτός γίνεται ο συνηθισμένος τρόπος λειτουργίας σου, μπορεί να πάψεις να αντιλαμβάνεσαι πόσα κουβαλάς.

Μερικές φορές το πρώτο σημάδι της εξάντλησης είναι η πικρία.

Πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται:

Γιατί όλοι έρχονται πάντα σε εμένα;

Γιατί πρέπει εγώ να θυμάμαι τα πάντα;

Γιατί κανείς δεν βλέπει πόσο κουρασμένος είμαι;

Αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να αποκαλύπτουν μια ανάγκη για υποστήριξη, πιο ξεκάθαρη κατανομή ευθυνών ή περισσότερο προσωπικό χώρο.

Γιατί η ξεκούραση μπορεί να μας προκαλεί δυσφορία

Υπάρχει κάτι που συχνά εκπλήσσει τους ανθρώπους.

Επιτέλους έχεις ένα ελεύθερο απόγευμα.

Καμία επείγουσα υποχρέωση.

Κανείς δεν σε χρειάζεται εκείνη τη στιγμή.

Θα μπορούσες να καθίσεις, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να πας μια βόλτα ή απλώς να απολαύσεις λίγη ησυχία.

Κι όμως, αισθάνεσαι ανησυχία.

Ψάχνεις κάτι χρήσιμο να κάνεις.

Θυμάσαι ένα email που μπορείς να απαντήσεις.

Ένα ντουλάπι που χρειάζεται τακτοποίηση.

Ένα πρόβλημα που μπορείς να λύσεις.

Ίσως ακόμη και να αισθάνεσαι ενοχές επειδή χαλαρώνεις.

Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να συνδέει την παραγωγικότητα με την αξία του ή τη συνεχή εγρήγορση με την ασφάλεια, η επιβράδυνση μπορεί αρχικά να μοιάζει ξένη.

Το μυαλό συνεχίζει να αναζητά εκκρεμότητες.

Το σώμα μπορεί να παραμένει σε ένταση.

Η ξεκούραση μπορεί επίσης να φέρνει στην επιφάνεια συναισθήματα που είχαν μείνει στην άκρη κατά τη διάρκεια μιας γεμάτης ημέρας.

Οι δυσκολίες με την ξεκούραση μπορεί να επηρεάζονται από συνήθειες, φόρτο εργασίας, κοινωνικές προσδοκίες και πολλούς άλλους παράγοντες.

Ίσως αξίζει να αναρωτηθείς:

Τι μου προσφέρει το να είμαι συνεχώς απασχολημένος, πέρα από όσα καταφέρνω να κάνω;

Ίσως δομή.

Μια αίσθηση ελέγχου.

Αναγνώριση.

Μια γνώριμη ταυτότητα.

Ή έναν τρόπο να κρατάς κάποια δύσκολα συναισθήματα σε απόσταση.

Αυτές οι πιθανότητες αξίζουν περιέργεια και κατανόηση.

Το σώμα κουβαλά κι αυτό το βάρος του στρες

Το παρατεταμένο στρες μπορεί να επηρεάζει το σώμα με πολλούς τρόπους.

Ίσως παρατηρείς ένταση στους ώμους, σφιγμένο σαγόνι, πονοκεφάλους, πεπτικές ενοχλήσεις ή αλλαγές στον ύπνο.

Μπορεί να κινείσαι γρήγορα ακόμη κι όταν δεν υπάρχει καμία βιασύνη.

Ίσως η αναπνοή σου γίνεται πιο ρηχή στις απαιτητικές στιγμές.

Μπορεί να αισθάνεσαι ανησυχία όταν κάθεσαι ακίνητος ή ένα έντονο βάρος και εξάντληση στο τέλος της ημέρας.

Το νευρικό μας σύστημα μάς βοηθά να ανταποκρινόμαστε σε απαιτήσεις, προκλήσεις και πιθανές απειλές.

Όταν το στρες παρατείνεται και οι ευκαιρίες ανάκαμψης είναι περιορισμένες, μπορεί να γίνεται δυσκολότερο να επιστρέφουμε σε μια άνετη κατάσταση ξεκούρασης.

Η σωματική επίγνωση μπορεί να μας βοηθήσει να παρατηρούμε πώς βιώνουμε το στρες στο σώμα και να εξερευνούμε τρόπους να υποστηρίζουμε τον εαυτό μας.

Αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσέγγισης που μπορεί επίσης να περιλαμβάνει αλλαγές στον φόρτο εργασίας, στις ευθύνες, στις σχέσεις, στον ύπνο και στη φροντίδα της υγείας.

Σκοπός είναι να αναγνωρίζουμε καλύτερα τι χρειαζόμαστε και ποιες συνθήκες ίσως χρειάζεται να αλλάξουν.

Η μοναξιά του ανθρώπου που είναι πάντα δυνατός

Υπάρχει ένα ιδιαίτερο είδος μοναξιάς που μπορεί να βιώνει ο άνθρωπος στον οποίο βασίζονται όλοι.

Οι άλλοι έρχονται σε εσένα με τα προβλήματά τους.

Ακούς.

Καθησυχάζεις.

Προτείνεις λύσεις.

Δίνεις χώρο στα συναισθήματά τους.

Όταν όμως δυσκολεύεσαι εσύ, ίσως σου είναι δύσκολο να το δείξεις.

Μπορεί να φοβάσαι ότι θα τους επιβαρύνεις.

Ίσως έχεις συνηθίσει να διαχειρίζεσαι τα πάντα μόνος σου.

Μπορεί να έχεις μάθει ότι η έκφραση της ευαλωτότητας οδηγεί σε κριτική, αδιαφορία ή απογοήτευση.

Ή ίσως οι άνθρωποι γύρω σου έχουν απλώς συνηθίσει να σε βλέπουν ως εκείνον που πάντα τα καταφέρνει.

Έτσι συνεχίζεις να στηρίζεις τους άλλους, ενώ μέσα σου εύχεσαι κάποιος να σε ρωτήσει:

«Εσύ τι χρειάζεσαι;»

Και ίσως, ακόμη κι όταν κάποιος σε ρωτά, η αυτόματη απάντησή σου είναι:

«Τίποτα. Καλά είμαι.»

Το να δεχόμαστε φροντίδα μπορεί να είναι μια δεξιότητα που μαθαίνουμε σταδιακά.

Μπορεί να ξεκινήσει με το να επιτρέψουμε σε κάποιον να μας ακούσει.

Να δεχτούμε μια μικρή προσφορά βοήθειας.

Να μοιραστούμε ότι περνάμε μια δύσκολη ημέρα.

Να αφήσουμε μια δουλειά για αργότερα.

Ή να αναγνωρίσουμε ότι και οι δικές μας ανάγκες αξίζουν προσοχή.

Μια ήπια σωματική άσκηση: Αναγνωρίζοντας όσα κουβαλάς

Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτά τα μοτίβα, σε προσκαλώ να δοκιμάσεις αυτή την άσκηση.

Επίλεξε μια ήσυχη στιγμή στην οποία αισθάνεσαι αρκετά άνετα.

Μπορείς να κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά.

1. Παρατήρησε τη στάση του σώματός σου

Νιώσε την επαφή των πελμάτων σου με το έδαφος.

Παρατήρησε τη στήριξη κάτω από το σώμα σου.

Φέρε την προσοχή σου στη στάση σου.

Είναι οι ώμοι σου σηκωμένοι;

Είναι το σαγόνι σου σφιγμένο;

Γέρνεις προς τα εμπρός, σαν να ετοιμάζεσαι ήδη για την επόμενη υποχρέωση;

Απλώς παρατήρησε.

2. Φαντάσου τις ευθύνες που κουβαλάς

Σκέψου τις διαφορετικές απαιτήσεις της ζωής σου.

Δουλειά.

Οικογένεια.

Σχέσεις.

Υποχρεώσεις του σπιτιού.

Ανάγκες και προσδοκίες άλλων ανθρώπων.

Παρατήρησε τι έρχεται στο μυαλό σου.

Ίσως σε βοηθήσει να φανταστείς αυτές τις ευθύνες σαν αντικείμενα μέσα σε μια τσάντα που κουβαλάς.

3. Εξερεύνησε την αντίδραση του σώματός σου

Καθώς σκέφτεσαι αυτές τις ευθύνες, τι συμβαίνει μέσα σου;

Αισθάνεσαι βάρος;

Ένταση;

Κούραση;

Μια ανάγκη να κινηθείς ή να κάνεις κάτι;

Ίσως παρατηρείς ελάχιστες αισθήσεις.

Ό,τι κι αν εμφανιστεί, προσέγγισέ το με περιέργεια.

Αν η άσκηση γίνει δυσάρεστη, κοίτα γύρω σου, παρατήρησε οικεία αντικείμενα και επέστρεψε την προσοχή σου στο παρόν.

4. Κάνε στον εαυτό σου μερικές ήπιες ερωτήσεις

Ποιες από αυτές τις ευθύνες είναι πραγματικά δικές μου;

Ποιες έχω αναλάβει επειδή πάντα ήμουν ο άνθρωπος που τα διαχειριζόταν όλα;

Πού θα χρειαζόμουν περισσότερη υποστήριξη;

Τι θα μπορούσα να αναβάλω, να μοιραστώ ή να απλοποιήσω;

Ίσως ανακαλύψεις ότι ορισμένες ευθύνες είναι απαραίτητες και σημαντικές για εσένα.

Άλλες μπορεί να είναι ανοιχτές σε συζήτηση ή ανακατανομή.

5. Επίλεξε μια μικρή πράξη υποστήριξης

Ίσως ζητήσεις βοήθεια για μια δουλειά.

Αναβάλεις κάτι που μπορεί να περιμένει.

Κάνεις ένα σύντομο διάλειμμα.

Μοιραστείς με κάποιον πώς αισθάνεσαι.

Ή απλώς αναγνωρίσεις:

Κουβαλάω πολλά αυτή την περίοδο.

Και οι δικές μου ανάγκες αξίζουν προσοχή.

Μπορώ να δημιουργήσω χώρο για υποστήριξη.

Επίλεξε κάτι διαχειρίσιμο και κατάλληλο για τις συνθήκες σου.

Σκοπός είναι να δημιουργήσεις λίγο περισσότερο χώρο για επίγνωση και επιλογή.

Μαθαίνοντας να δεχόμαστε βοήθεια

Για έναν άνθρωπο που ήταν πάντα ο ικανός, το να ζητήσει βοήθεια μπορεί να τον κάνει να αισθανθεί ιδιαίτερα ευάλωτος.

Ίσως σκέφτεσαι:

Θα έπρεπε να μπορώ να το διαχειριστώ.

Οι άλλοι έχουν ήδη αρκετά προβλήματα.

Είναι πιο εύκολο να το κάνω μόνος μου.

Κι αν με απογοητεύσουν;

Αυτές οι σκέψεις μπορεί να αντανακλούν πραγματικές εμπειρίες.

Ίσως έχεις ζητήσει βοήθεια στο παρελθόν και έχεις λάβει ελάχιστη υποστήριξη.

Ίσως το να βασιστείς σε άλλους ήταν κάποιες φορές απογοητευτικό ή σε έκανε να αισθανθείς ανασφάλεια.

Η ανάπτυξη εμπιστοσύνης μπορεί να ξεκινήσει από την αναγνώριση των ανθρώπων που είναι διαθέσιμοι, αξιόπιστοι και σέβονται τις ανάγκες σου.

Μπορείς να ξεκινήσεις με ένα μικρό αίτημα.

«Μπορείς να αναλάβεις το βραδινό σήμερα;»

«Θα μπορούσες να κανονίσεις εσύ αυτό το ραντεβού;»

«Είχα μια δύσκολη μέρα. Έχεις λίγα λεπτά να με ακούσεις;»

«Χρειάζομαι λίγο χρόνο για τον εαυτό μου αυτό το Σαββατοκύριακο.»

Το να δεχόμαστε υποστήριξη μπορεί να περιλαμβάνει το να μάθουμε να επικοινωνούμε τις ανάγκες μας και να επιτρέπουμε στους άλλους να συμμετέχουν στην κάλυψή τους.

Μπορεί επίσης να σημαίνει ότι αποδεχόμαστε πως οι άλλοι ίσως κάνουν κάποια πράγματα διαφορετικά από εμάς.

Και μερικές φορές σημαίνει ότι αναγνωρίζουμε πως η κατανομή των ευθυνών σε μια σχέση ή στον χώρο εργασίας χρειάζεται αλλαγή.

Όταν η ανάκαμψη χρειάζεται περισσότερα από ξεκούραση

Ένα Σαββατοκύριακο μακριά μπορεί να μας αναζωογονήσει.

Ένα ήσυχο βράδυ μπορεί να μας βοηθήσει.

Ο ύπνος, η κίνηση, η διατροφή και οι ευχάριστες δραστηριότητες έχουν όλα τη σημασία τους.

Όμως όταν οι ίδιες απαιτήσεις επιστρέφουν αμετάβλητες, μπορεί να επιστρέψει και η εξάντληση.

Αν ο φόρτος εργασίας σου είναι συνεχώς υπερβολικός, η ανάκαμψη μπορεί να απαιτεί αλλαγές στις προσδοκίες, στους διαθέσιμους πόρους ή στις συνθήκες εργασίας.

Αν έχεις αναλάβει τις περισσότερες ευθύνες στο σπίτι, ίσως χρειάζεται μια πιο δίκαιη κατανομή.

Αν διαχειρίζεσαι συνεχώς τα συναισθήματα των άλλων, μπορεί να χρειάζεσαι πιο ξεκάθαρα όρια.

Αν αισθάνεσαι ότι πρέπει να αποδεικνύεις την αξία σου μέσα από την παραγωγικότητα, η διερεύνηση αυτής της πεποίθησης μπορεί να σε βοηθήσει να αναπτύξεις μια διαφορετική σχέση με την επιτυχία και την ξεκούραση.

Η ανάκαμψη μπορεί να περιλαμβάνει τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές αλλαγές.

Μερικές φορές χρειάζεται να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο ανταποκρινόμαστε.

Μερικές φορές χρειάζεται να αλλάξουν οι ίδιες οι συνθήκες.

Συχνά και οι δύο πλευρές αξίζουν την προσοχή μας.

Έχεις δικαίωμα να είσαι άνθρωπος

Ίσως έχεις περάσει μεγάλο μέρος της ζωής σου ακούγοντας πόσο δυνατός είσαι.

Έχεις πετύχει πράγματα.

Έχεις ξεπεράσει δυσκολίες.

Έχεις στηρίξει ανθρώπους σε δύσκολες στιγμές.

Όλα αυτά έχουν σημασία.

Και οι ανάγκες σου έχουν σημασία.

Η κούρασή σου.

Τα όριά σου.

Η επιθυμία σου να σε φροντίσει κάποιος.

Η ανάγκη σου να περάσεις ένα απόγευμα κάνοντας κάτι απλώς επειδή σου αρέσει.

Μπορείς να παραμείνεις ικανός και παράλληλα να επιτρέπεις στον εαυτό σου να δέχεται βοήθεια.

Μπορείς να αγαπάς τη δουλειά σου και να αναγνωρίζεις την ανάγκη σου για ανάκαμψη.

Μπορείς να είσαι ένας σύντροφος, γονέας, φίλος ή συνεργάτης που νοιάζεται, σεβόμενος ταυτόχρονα τη δική σου συναισθηματική διαθεσιμότητα.

Και μπορείς να αρχίσεις να ανακαλύπτεις ποιος είσαι πέρα από τον ρόλο του ανθρώπου που κρατά τα πάντα όρθια.

Η αξία σου υπάρχει στις στιγμές που πετυχαίνεις, βοηθάς και προσφέρεις, όπως και στις ήσυχες στιγμές που απλώς ζεις τη ζωή σου.

Ίσως την επόμενη φορά που θα ακούσεις τον εαυτό σου να λέει «Καλά είμαι, απλώς κουρασμένος», μπορείς να σταματήσεις για λίγο και να αναρωτηθείς:

Τι κουβαλάω αυτή τη στιγμή και τι είδους υποστήριξη θα μπορούσε να κάνει αυτό το βάρος λίγο πιο ελαφρύ;

Αυτή η ερώτηση μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για έναν διαφορετικό τρόπο να φροντίζεις τον εαυτό σου.


Εξερευνώντας την εξάντληση και τα συναισθηματικά μοτίβα με υποστήριξη

Στο Inner Safety Healing, προσφέρω coaching με προσέγγιση ευαισθητοποιημένη στο τραύμα, σωματική διερεύνηση και πρακτικές ενσυνειδητότητας, ώστε να κατανοήσεις τα μοτίβα που επηρεάζουν τη σχέση σου με τις ευθύνες, την παραγωγικότητα, την ξεκούραση και τη συναισθηματική ασφάλεια.

Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε όσα διάβασες, μπορείς να εξερευνήσεις το ενδεχόμενο να συνεργαστούμε.

Κλείσε μια δωρεάν εισαγωγική συνάντηση 20 λεπτών μέσω του Inner Safety Healing.

Ευδοξία Στούπη

ICF Professional Certified Coach (PCC) | Trauma-Informed & Somatic Coach | Mindfulness Facilitator

Όλα τα άρθρα

Σχόλια 0

Ένας χώρος για τις σκέψεις σας

    Μοιραστείτε πρώτοι μια σκέψη.

    Αφήστε ένα σχόλιο

    Τα σχόλια ελέγχονται πριν δημοσιευτούν. Το email σας δεν θα εμφανίζεται δημόσια.