Όταν η προσπάθεια να είναι όλοι ευχαριστημένοι γίνεται πιο σημαντική από τις δικές σου ανάγκες.
Σου έχει συμβεί να πεις ναι, ενώ μέσα σου ήθελες να πεις όχι;
Ίσως κάποιος σου ζήτησε μια χάρη ενώ ήσουν ήδη εξαντλημένος. Χαμογέλασες, συμφώνησες και τον διαβεβαίωσες ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Και μετά πέρασες την υπόλοιπη μέρα νιώθοντας εκνευρισμό, πικρία ή απογοήτευση με τον εαυτό σου.
Ή ίσως κάποιος φάνηκε ενοχλημένος μαζί σου και αμέσως άρχισες να ψάχνεις τι μπορεί να έκανες λάθος.
Ξαναέφερες τη συζήτηση στο μυαλό σου. Ανέλυσες τα λόγια σου. Αναρωτήθηκες αν έπρεπε να ζητήσεις συγγνώμη.
Μπορεί τελικά να ζήτησες συγγνώμη χωρίς να είσαι σίγουρος για ποιο πράγμα απολογείσαι.
Αν όλα αυτά σου φαίνονται γνώριμα, ίσως αναγνωρίζεις ένα μοτίβο που συχνά ονομάζουμε people-pleasing, δηλαδή τη συνεχή ανάγκη να ευχαριστούμε τους άλλους.
Και ίσως έχεις περάσει χρόνια πιστεύοντας ότι αυτός είναι απλώς ο χαρακτήρας σου.
Ο καλός άνθρωπος. Ο κατανοητικός. Ο βολικός. Εκείνος στον οποίο μπορούν όλοι να βασίζονται.
Θέλω όμως να σε προσκαλέσω να σκεφτείς κάτι.
Κι αν κάποιοι από τους τρόπους με τους οποίους έμαθες να φροντίζεις τους άλλους είναι ταυτόχρονα τρόποι με τους οποίους έμαθες να προστατεύεις τον εαυτό σου;
Όταν η αποδοχή γίνεται τρόπος να αισθανόμαστε ασφαλείς
Όλοι έχουμε ανάγκη να ανήκουμε κάπου.
Θέλουμε να νιώθουμε αποδεκτοί, σημαντικοί και συνδεδεμένοι με άλλους ανθρώπους. Είναι βαθιά ανθρώπινες ανάγκες.
Για ορισμένους από εμάς, όμως, η αποδοχή συνδέεται στενά με την αίσθηση της ασφάλειας.
Αρχίζουμε να παρακολουθούμε τη διάθεση των άλλων, να προβλέπουμε τις ανάγκες τους και να προσαρμόζουμε τη συμπεριφορά μας ώστε να αποφύγουμε τη δυσαρέσκειά τους.
Μπορεί να γίνουμε εξαιρετικά καλοί στο να αντιλαμβανόμαστε ακόμη και την παραμικρή αλλαγή στη συμπεριφορά κάποιου.
Προσέχουμε μια μικρή αλλαγή στον τόνο της φωνής του.
Αισθανόμαστε την ένταση πριν καν εκφραστεί.
Ξέρουμε πότε να σωπάσουμε, πότε να συμφωνήσουμε, πότε να προσφέρουμε βοήθεια και πότε να περιορίσουμε τον εαυτό μας.
Από έξω, αυτό μπορεί να μοιάζει με καλοσύνη, γενναιοδωρία ή υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη.
Και μερικές φορές πράγματι είναι.
Όμως αυτό που συμβαίνει μέσα μας μπορεί να αφηγείται μια διαφορετική ιστορία.
Μπορεί να υπάρχει άγχος πίσω από το χαμόγελο.
Ένταση πίσω από τη συμφωνία.
Φόβος πίσω από την επιθυμία να βοηθήσουμε.
Μια σιωπηλή πεποίθηση που λέει:
Αν είναι ευχαριστημένοι μαζί μου, όλα θα πάνε καλά.
Πώς μπορεί να ξεκινήσει η ανάγκη να ευχαριστούμε τους άλλους
Φαντάσου ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα σπίτι όπου η αγάπη και η επιδοκιμασία μοιάζουν να εξαρτώνται από τη συμπεριφορά του.
Ίσως δέχεται περισσότερη στοργή όταν είναι υπάκουο, όταν τα πηγαίνει καλά στο σχολείο ή όταν διευκολύνει τη ζωή των ενηλίκων.
Ίσως ένας γονέας απομακρύνεται συναισθηματικά όταν το παιδί εκφράζει θυμό ή διαφωνία.
Ίσως οι συγκρούσεις στο σπίτι είναι απρόβλεπτες και το παιδί μαθαίνει ότι, αν κρατά τους πάντες ήρεμους, αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια.
Ή ίσως του ζητείται να είναι ώριμο, υπεύθυνο και κατανοητικό πολύ νωρίτερα απ’ όσο του επιτρέπει η ηλικία του.
Τα παιδιά εξαρτώνται από τους ανθρώπους που τα φροντίζουν για την ασφάλεια, τη φροντίδα και τη συναισθηματική σύνδεση.
Μαθαίνουν πώς λειτουργούν οι σχέσεις μέσα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες.
Σε ορισμένα περιβάλλοντα, ένα παιδί μπορεί να αρχίσει να συνδέει την αποδοχή με το να είναι ευχάριστο, εξυπηρετικό και να ζητά όσο το δυνατόν λιγότερα.
Μπορεί να αναπτύξει πεποιθήσεις όπως:
Τα συναισθήματά μου ενοχλούν τους άλλους.
Οι ανάγκες μου δημιουργούν προβλήματα.
Για να είμαι καλό παιδί, πρέπει να κάνω τους άλλους χαρούμενους.
Αν κάποιος απογοητευτεί μαζί μου, μπορεί να χάσω την αγάπη του.
Αυτές οι πεποιθήσεις συνήθως διαμορφώνονται σταδιακά, μέσα από καθημερινές εμπειρίες και το συναισθηματικό κλίμα στο οποίο μεγαλώνει το παιδί.
Με τον καιρό, η προσαρμογή στις ανάγκες των άλλων μπορεί να γίνει αυτόματη.
Το παιδί μεγαλώνει.
Το μοτίβο παραμένει.
Και ο ενήλικας μπορεί να συνεχίσει να οργανώνει τη ζωή του γύρω από την άνεση και την ευχαρίστηση των άλλων, ακόμη κι όταν οι δικές του ανάγκες μένουν συνεχώς στην άκρη.
Αυτή είναι μία πιθανή διαδρομή προς το people-pleasing. Οι οικογενειακές δυναμικές, η κουλτούρα, οι κοινωνικές προσδοκίες, η ιδιοσυγκρασία και οι μεταγενέστερες σχέσεις μπορούν επίσης να επηρεάσουν την ανάπτυξη αυτού του μοτίβου.
Το αόρατο κόστος του να είσαι πάντα βολικός
Η συνεχής προσπάθεια να ευχαριστούμε τους άλλους μπορεί να είναι εξαντλητική, γιατί απαιτεί διαρκή προσοχή στις αντιδράσεις τους.
Ίσως ξοδεύεις πολλή ενέργεια προσπαθώντας να προβλέψεις τι περιμένουν από εσένα.
Αναλαμβάνεις υποχρεώσεις για τις οποίες έχεις ελάχιστο χρόνο ή ενέργεια.
Αποφεύγεις δύσκολες συζητήσεις.
Μετριάζεις τις απόψεις σου.
Δίνεις υπερβολικές εξηγήσεις.
Απολογείσαι επειδή έχεις προτιμήσεις.
Νιώθεις ενοχές όταν ξεκουράζεσαι ενώ κάποιος άλλος χρειάζεται κάτι.
Και μερικές φορές αισθάνεσαι πικρία απέναντι σε ανθρώπους που μοιάζουν να θεωρούν τη γενναιοδωρία σου δεδομένη.
Αυτή η πικρία μπορεί να σε μπερδεύει.
Άλλωστε, εσύ συμφώνησες.
Εσύ προσφέρθηκες.
Εσύ είπες ότι δεν υπάρχει πρόβλημα.
Κι όμως, κάπου μέσα σου, ένα κομμάτι σου ίσως ήθελε κάτι διαφορετικό.
Μερικές φορές η πικρία είναι ένα σημάδι ότι οι δικές σου ανάγκες έχουν μείνει επανειλημμένα έξω από τη συζήτηση.
Μπορεί να σε προσκαλέσει να αναρωτηθείς:
Σε τι συνεχίζω να λέω ναι, ενώ πλέον δεν έχω τη διάθεση ή τη δυνατότητα να το προσφέρω;
Όταν το σώμα σου λέει όχι πριν το στόμα σου πει ναι
Μια ιδιαίτερα αποκαλυπτική πλευρά του people-pleasing είναι αυτό που συμβαίνει στο σώμα.
Φαντάσου ότι μια φίλη σου ζητά βοήθεια το μοναδικό απόγευμα που έχεις ελεύθερο.
Πριν καν απαντήσεις, παρατηρείς ένα βάρος στο στομάχι.
Οι ώμοι σου σφίγγονται.
Η αναπνοή σου αλλάζει.
Νιώθεις κουρασμένος και μόνο στη σκέψη.
Και μετά ακούς τον εαυτό σου να λέει:
«Φυσικά! Με μεγάλη χαρά!»
Ίσως έχεις μάθει να συμφωνείς τόσο γρήγορα, ώστε μόλις που προλαβαίνεις να παρατηρήσεις τη δική σου αντίδραση.
Για ορισμένους ανθρώπους, η προσπάθεια να κατευνάζουν τους άλλους μπορεί να γίνει αυτόματη αντίδραση όταν αντιλαμβάνονται μια απειλή στη σχέση. Αυτό περιγράφεται μερικές φορές ως fawn response, ένας ανεπίσημος περιγραφικός όρος και όχι κλινική διάγνωση.
Όταν φοβόμαστε τη σύγκρουση, την απόρριψη ή την αποδοκιμασία, η προσαρμογή στις επιθυμίες του άλλου μπορεί να μοιάζει με την ασφαλέστερη επιλογή.
Το νευρικό μας σύστημα μπορεί να συμμετέχει σε αυτή τη διαδικασία.
Ίσως αισθανόμαστε ένταση, βιασύνη ή μια ισχυρή παρόρμηση να αποκαταστήσουμε την ηρεμία.
Το σώμα μπορεί να μας δώσει πολύτιμες πληροφορίες για τη συναισθηματική μας εμπειρία.
Μια σωματική αίσθηση, όμως, είναι μόνο ένα μέρος της εικόνας. Το σφίξιμο, η δυσφορία ή ο δισταγμός μπορεί να έχουν πολλές αιτίες.
Η πρόσκληση είναι να παρατηρούμε με περιέργεια όσα βιώνουμε, αντί να αντιμετωπίζουμε κάθε αίσθηση σαν εντολή.
Γιατί μπορεί να είναι τόσο δύσκολο να πούμε όχι
Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να συνδέει τη διαφωνία με την απόρριψη, το να πει όχι μπορεί να μοιάζει πολύ μεγαλύτερο γεγονός από την ίδια την περίσταση.
Ένα απλό αίτημα μπορεί να ενεργοποιήσει μια έντονη εσωτερική σύγκρουση.
Πραγματικά δεν θέλω να το κάνω.
Αλλά θα απογοητευτεί.
Μπορεί να με θεωρήσει εγωιστή.
Κι αν σταματήσει να με συμπαθεί;
Ίσως είναι καλύτερα να πω ναι.
Μπορεί να γνωρίζεις λογικά ότι έχεις δικαίωμα να βάζεις όρια.
Κι όμως, το σώμα σου μπορεί να αντιδρά με άγχος όταν προσπαθείς να εκφράσεις ένα όριο.
Αυτή η διάκριση είναι σημαντική.
Η κατανόηση ενός μοτίβου είναι ένα μέρος της αλλαγής.
Η ανάπτυξη της ικανότητας να ανταποκρινόμαστε διαφορετικά, ιδιαίτερα όταν η νέα αντίδραση μάς φαίνεται ξένη, χρειάζεται εξάσκηση.
Και αυτή η εξάσκηση μπορεί να ξεκινήσει από μικρές, διαχειρίσιμες εμπειρίες.
Η διαφορά ανάμεσα στην καλοσύνη και την ανάγκη να ευχαριστούμε τους άλλους
Η καλοσύνη μπορεί να πηγάζει από φροντίδα, ενσυναίσθηση, γενναιοδωρία και ειλικρινή επιθυμία να προσφέρουμε.
Η ανάγκη να ευχαριστούμε τους άλλους μπορεί να περιλαμβάνει τις ίδιες ποιότητες, μαζί με μια έντονη ανάγκη για επιδοκιμασία ή αποφυγή της δυσφορίας.
Η διαφορά μπορεί να γίνει πιο ξεκάθαρη όταν εξετάσουμε τι συμβαίνει μέσα μας.
Όταν προσφέρεις βοήθεια, αισθάνεσαι ότι έχεις πραγματικά επιλογή;
Μπορείς να λάβεις υπόψη τις δικές σου ανάγκες μαζί με τις ανάγκες του άλλου;
Μπορείς να αντέξεις την απογοήτευσή του αν αποφασίσεις διαφορετικά;
Αισθάνεσαι ελεύθερος να εκφράσεις μια άποψη με την οποία μπορεί να διαφωνεί;
Και αφού πεις ναι, αισθάνεσαι καλά με την απόφασή σου;
Αυτές οι ερωτήσεις είναι προσκλήσεις για διερεύνηση.
Μπορεί να απολαμβάνεις πραγματικά να βοηθάς τους άλλους και παράλληλα να αναγνωρίζεις στιγμές στις οποίες ο φόβος επηρεάζει τις επιλογές σου.
Σκοπός είναι να αποκτήσουμε μεγαλύτερη ελευθερία και επίγνωση στον τρόπο με τον οποίο φροντίζουμε τους άλλους.
Ο φόβος μήπως απογοητεύσουμε κάποιον
Μια από τις πιο επώδυνες πλευρές του people-pleasing είναι η πεποίθηση ότι, αν κάποιος απογοητευτεί μαζί μας, σημαίνει ότι κάναμε κάτι λάθος.
Η απογοήτευση, όμως, είναι μέρος των ανθρώπινων σχέσεων.
Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικές ανάγκες, προσδοκίες, προτιμήσεις και όρια.
Μερικές φορές οι επιλογές μας θα απογοητεύσουν κάποιον που αγαπάμε.
Μερικές φορές οι επιλογές των άλλων θα απογοητεύσουν εμάς.
Μπορούμε να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα ενός άλλου ανθρώπου και παράλληλα να παραμένουμε συνδεδεμένοι με τις δικές μας ανάγκες και αξίες.
Για παράδειγμα, φαντάσου ότι μια φίλη σου ζητά να τη βοηθήσεις με τη μετακόμισή της ολόκληρο το Σαββατοκύριακο.
Νοιάζεσαι για τη φίλη σου.
Χρειάζεσαι όμως και ξεκούραση.
Μπορείς να της πεις:
«Θέλω να σε βοηθήσω. Μπορώ να έρθω για δύο ώρες το Σάββατο.»
Η φίλη σου ίσως θα ήθελε περισσότερη βοήθεια.
Μπορείς να κατανοήσεις την απογοήτευσή της και να παραμείνεις εντάξει με αυτό που επέλεξες να προσφέρεις.
Για έναν άνθρωπο που έχει περάσει χρόνια μετρώντας την αξία του μέσα από την ικανοποίηση των άλλων, αυτή μπορεί να είναι μια καινούργια εμπειρία.
Μια ήπια σωματική άσκηση: Ανακαλύπτοντας το δικό σου ναι και όχι
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό το μοτίβο, δοκίμασε την ακόλουθη άσκηση σε μια ήσυχη στιγμή.
Επίλεξε μια απλή καθημερινή κατάσταση που αισθάνεσαι ότι μπορείς να εξερευνήσεις με άνεση.
1. Θυμήσου μια πρόσφατη στιγμή που είπες ναι
Σκέψου μια περίπτωση στην οποία συμφώνησες να κάνεις κάτι και αργότερα ευχήθηκες να είχες απαντήσει διαφορετικά.
Παρατήρησε τι συμβαίνει καθώς τη θυμάσαι.
Ίσως αισθάνεσαι ένταση στο στήθος.
Ίσως σφίγγεται το στομάχι σου.
Ίσως παρατηρείς ελάχιστες σωματικές αισθήσεις.
Όλες αυτές οι παρατηρήσεις έχουν τη θέση τους.
2. Αναρωτήσου τι ήθελες πραγματικά
Πάρε λίγο χρόνο και ρώτησε απαλά τον εαυτό σου:
Αν αισθανόμουν απόλυτα ελεύθερος να επιλέξω, τι θα ήθελα να απαντήσω;
Άφησε την απάντηση να εμφανιστεί.
Ίσως ήθελες να πεις όχι.
Ίσως ήθελες να προσφέρεις λιγότερα.
Ίσως χρειαζόσουν περισσότερο χρόνο πριν αποφασίσεις.
3. Παρατήρησε την αντίδρασή σου στην πιθανότητα να απογοητεύσεις κάποιον
Φαντάσου ότι εκφράζεις την πραγματική σου προτίμηση με σεβασμό.
Τι συμβαίνει μέσα σου;
Παρατηρείς άγχος;
Ενοχές;
Μια ανάγκη να δικαιολογηθείς;
Μια παρόρμηση να αλλάξεις την απάντησή σου;
Παρατήρησε αυτές τις αντιδράσεις με περιέργεια.
Αν η άσκηση γίνει πολύ έντονη, κοίτα γύρω σου, παρατήρησε τον χώρο και επέστρεψε κάποια άλλη στιγμή, αν το επιθυμείς.
4. Πρόσφερε στον εαυτό σου λίγη στήριξη
Νιώσε την επαφή των πελμάτων σου με το έδαφος ή του σώματός σου με την καρέκλα.
Κοίτα γύρω σου και παρατήρησε κάτι οικείο ή ευχάριστο.
Μπορείς να ακουμπήσεις το χέρι σου σε κάποιο σημείο του σώματός σου όπου η επαφή είναι άνετη.
Έπειτα υπενθύμισε στον εαυτό σου:
Και οι δικές μου ανάγκες έχουν σημασία.
Μπορώ να νοιάζομαι για κάποιον και να κάνω τις δικές μου επιλογές.
Μπορώ να πάρω χρόνο πριν απαντήσω.
Επίλεξε τις λέξεις που έχουν νόημα για εσένα.
5. Εξασκήσου σε μια μικρή, ειλικρινή απάντηση
Την επόμενη φορά που κάποιος θα σου ζητήσει κάτι, δοκίμασε να δώσεις στον εαυτό σου λίγο χώρο.
Μπορείς να πεις:
«Άσε με να δω το πρόγραμμά μου και θα σου απαντήσω.»
«Μπορώ να βοηθήσω για μία ώρα.»
«Αυτή την εβδομάδα δεν με εξυπηρετεί.»
«Θα προτιμούσα κάτι διαφορετικό.»
Ξεκίνα με ανθρώπους και καταστάσεις στις οποίες αισθάνεσαι αρκετή ασφάλεια ώστε να εκφράσεις τις προτιμήσεις σου.
Αναπτύσσεις μια δεξιότητα μέσα από επαναλαμβανόμενες εμπειρίες.
Όταν η ανάγκη να αρέσουμε στους άλλους επηρεάζει την ταυτότητά μας
Υπάρχει ακόμη μια ερώτηση που αξίζει να εξερευνήσεις.
Ποιος είσαι όταν σταματάς να οργανώνεις τη ζωή σου γύρω από όσα θέλουν όλοι οι άλλοι;
Αν έχεις περάσει χρόνια προσαρμοζόμενος στους άλλους, μπορεί να σου φαίνεται απροσδόκητα δύσκολο να αναγνωρίσεις τις δικές σου προτιμήσεις.
Τι σου αρέσει;
Τι χρειάζεσαι;
Τι έχει σημασία για εσένα;
Τι θα επέλεγες αν κανείς δεν απογοητευόταν;
Αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να σου φαίνονται ασυνήθιστες.
Ίσως γνωρίζεις ακριβώς τι αρέσει στον σύντροφό σου να τρώει, αλλά δυσκολεύεσαι να αποφασίσεις τι θέλεις εσύ για βραδινό.
Ίσως καταλαβαίνεις αμέσως πότε μια φίλη σου αισθάνεται άβολα, αλλά δυσκολεύεσαι να αναγνωρίσεις τα δικά σου συναισθήματα.
Ίσως έχεις γίνει τόσο καλός στο να ανταποκρίνεσαι στις ανάγκες των άλλων, ώστε είχες ελάχιστες ευκαιρίες να ανακαλύψεις τις δικές σου.
Η επανασύνδεση με τον εαυτό μας μπορεί να ξεκινήσει από απλές, καθημερινές επιλογές.
Τι μουσική θέλεις να ακούσεις;
Προτιμάς παρέα ή λίγο χρόνο μόνος σου;
Θέλεις πραγματικά να πας σε εκείνη τη συνάντηση;
Είσαι κουρασμένος;
Ποια άποψη θα εξέφραζες αν αισθανόσουν άνετα να τη μοιραστείς;
Κάθε στιγμή επίγνωσης είναι μια ευκαιρία να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου.
Μπορείς να φροντίζεις τους άλλους και να παραμένεις συνδεδεμένος με τον εαυτό σου
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτά τα μοτίβα, σκέψου τις εμπειρίες που μπορεί να σε δίδαξαν να βάζεις την άνεση των άλλων πάνω από τη δική σου.
Ίσως το να είσαι βολικός σε βοηθούσε να αποφεύγεις τις συγκρούσεις.
Ίσως το να προσφέρεις βοήθεια σου έφερνε αναγνώριση.
Ίσως το να προβλέπεις τις ανάγκες των άλλων σε βοηθούσε να αισθάνεσαι συνδεδεμένος και ασφαλής.
Αυτές οι αντιδράσεις μπορεί να εξυπηρετούσαν έναν σημαντικό σκοπό.
Σήμερα μπορείς να αρχίσεις να εξερευνάς πώς θα δώσεις περισσότερο χώρο στα δικά σου συναισθήματα, στις ανάγκες και στις προτιμήσεις σου μέσα στις σχέσεις.
Μπορείς να εξασκηθείς στο να κάνεις μια παύση πριν συμφωνήσεις.
Να παρατηρείς πότε εμφανίζονται οι ενοχές.
Να επιτρέπεις σε κάποιον να έχει διαφορετική άποψη.
Να προσφέρεις βοήθεια μέσα στα όρια των δυνατοτήτων σου.
Να ανακαλύπτεις ότι μπορείς να αντέξεις την απογοήτευση ενός άλλου ανθρώπου.
Και να βιώνεις σχέσεις στις οποίες υπάρχει χώρος για τον πραγματικό σου εαυτό, μαζί με τα όρια, τις προτιμήσεις και τα συναισθήματά σου.
Αξίζεις σχέσεις στις οποίες μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, να εκφράζεις όσα αισθάνεσαι και να έχεις χώρο για τις δικές σου ανάγκες.
Ίσως την επόμενη φορά που ετοιμάζεσαι να πεις ναι, μπορείς να σταματήσεις για μια στιγμή και να αναρωτηθείς:
Το επιλέγω επειδή το θέλω πραγματικά ή επειδή φοβάμαι τι μπορεί να συμβεί αν επιλέξω διαφορετικά;
Αυτή η ερώτηση μπορεί να είναι η αρχή μιας βαθύτερης σχέσης με τον εαυτό σου.
Εξερευνώντας την ανάγκη να ευχαριστείς τους άλλους με υποστήριξη
Στο Inner Safety Healing, προσφέρω coaching με προσέγγιση ευαισθητοποιημένη στο τραύμα, σωματική διερεύνηση και πρακτικές ενσυνειδητότητας, ώστε να κατανοήσεις τα μοτίβα που έχεις αναπτύξει, να επανασυνδεθείς με τις ανάγκες σου και να καλλιεργήσεις μεγαλύτερη συναισθηματική ασφάλεια στις σχέσεις σου.
Αν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε όσα διάβασες, μπορείς να εξερευνήσεις το ενδεχόμενο να συνεργαστούμε.
Κλείσε μια δωρεάν εισαγωγική συνάντηση 20 λεπτών μέσω του Inner Safety Healing.
Ευδοξία Στούπη
ICF Professional Certified Coach (PCC) | Trauma-Informed & Somatic Coach | Mindfulness Facilitator





